Ένα περίεργο πράγμα μου συνέβη σήμερα. Βγαίνοντας απ' το σπίτι που νοίκιασα στη Χαλκίδα, είδα πέρα στη θάλασσα διάσπαρτα λευκά σημάδια, να στέκουν ακίνητα. Για την ακρίβεια, είδα δεκάδες σκουφάκια, που επέπλεαν με τόσο ήρεμο πείσμα στο νερό, έτσι που αν προσπαθούσες με το δάχτυλο να τα βυθίσεις προς τα μέσα, εκείνα θα έβγαιναν, νικηφόρα ξανά, στην επιφάνεια, σαν περήφανες πλαστικές μπάλες του πόλο. Τα ακίνητα λευκά σκουφάκια δεν ήταν τίποτε άλλο από κυρίες προχωρημένης ηλικίας, στη σύνταξη ή χήρες ή και τα δύο , δίχως έγνοιες, απαλλαγμένες από το βάρος του άγχους που συσσωρεύεται στη πλάτη του κάθε "ενεργού" πολίτη. Το μόνο "άγχος" τους ίσως να είναι, το αν θα πιάσει ψύχρα αύριο και αν θα μπορέσουν να κολυμπήσουν, ή καλύτερα να επιπλεύσουν νικηφόρα, και την ερχόμενη εβδομάδα.. .
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου