Σπουδή για το έργο "Τουρκικό Μελό" / Study for my next painting project "Τurkish Melodrama"

"Στο Μητέρα" / "Αt The Maternity Hospital"

Η Παραμονή

Κάθεσαι πια, σχεδόν, αποκλειστικά στο σπίτι. Έχεις τώρα δύο μπέμπηδες να φροντίζεις. Κάθεσαι , παραμονή Πρωτοχρονιάς μπροστά στη τι βι. Αρχικά ο "Πυργος του Νταουντον" και μετά το «Στην Υγειά Μας Ρε Παιδιά» . Ηθοποιοί τραγουδάνε φάλτσα κατακρεουργώντας ότι απέμεινε απ το ελληνικό τραγούδι. Κλείνεις, και πιάνεις το μολύβι. Κάθεσαι και σχεδιάζεις τα μωρά σου τη λιγοστή «πολύτιμη» ώρα που κοιμούνται . Όσα στιλ κι αν προσπαθείς να επιστρατεύσεις , αποτυγχάνουν. Από μόνα τους , οι κανόνες του σχεδίου και οι διαφορετικές μορφές του μέσα στην Ιστορία της Τέχνης, εδώ , σου είναι εντελώς άχρηστα. Τώρα έχεις να κάνεις με το πιο χειροπιαστό κομμάτι της πραγματικότητας. Τώρα δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τον David Hockney και τις «λύσεις» του.

 Ξεκινάς σιγά σιγά με το μολύβι, με προσοχή κι αμηχανία, λες και θα σπάσουν ,από σχεδιαστικό λάθος σου, τα δύο «εύθραυστα» μοντέλα. Ερωτήματα πολλά σε τριγυρίζουν: πως θα προχωρήσω από δω και πέρα ; θα μπορέσει να ενταχθεί η νέα αυτή φάση της ζωής σου στην πολυπόθητη δημιουργική διαδικασία; θα μας ρουφήξει τελικά όλους,  η βαριά κι ασήκωτη καθημερινότητα;

Αυτά και άλλα σκέφτεσαι καθώς ακούς έξω απ το παράθυρο τα πυροτεχνήματα. Συνειδητοποιείς ότι ήρθε το 2013. Τα «βαθιά» ερωτήματα σου μένουν μετέωρα και σαχλά μπροστά στην  αδιάψευστη εικόνα τεσσάρων ματιών που σε κοιτάζουν με απορία.

Καλή Χρονιά!

Νέα Αρχή

O Πωλ Μακάρτνει το 1970 με τη νεογέννητη κόρη τοu μέσα στο τζάκετ τοu. 

O Πωλ Μακάρτνει "ράκος"  απ τη διάλυση των Beatles , κάνει ένα νέο ξεκίνημα , ως μπαμπάς , πλέον, αλλά και ως σόλο καλλιτέχνης.

 Το βρέφος δεν ξέρει τίποτα για τούς Beatles ,  τον Τζον Λένον, τη Γιόκο, για τη βρωμοδοuλειά με τον αχώνευτο Κλάιν,  το βρέφος αδιαφορεί για όλα αuτά . 

Το μωρό θέλει μόνο μαμ, κακά και νάνι και δεν δίνει δεκάρα για όλα τα παραπάνω. Απαιτεί απ τον  μπαμπά τou λίγη σοβαρότητα, να μην κοιτάζει όλο πίσω, να κάνει μια νέα αρχή ,κυρίως ως νέος πατέρας και όχι τόσο ως σόλο καλλιτέχνης. 

Ο νέος μπαμπάς-πρώην μπασίστας των διαλυμένων πια Beatles- πρέπει ν αφήσει στην άκρη τις πόζες και ν’ αφοσιωθεί στη νέα τοu καριέρα… ως μπαμπάς.

Άντε και στα δικά μας…

Το Καμπαναριό / Belfry

 Βγήκα χθες το πρωί μια βόλτα με το ποδήλατο  στη Χαλκίδα.  Πήγα και στάθηκα στο αγαπημένο μου μέρος,  στον περίβολο της εκκλησίας της  Αγίας Παρασκευής , μέρος ήσυχο , οπού μπορεί κανείς να συγκεντρωθεί και να σκεφτεί ωραία και  γόνιμα πράγματα , μακριά από τα πολεοδομικά-αρχιτεκτονικά  εγκλήματα που αφθονούν (δυστυχώς) και  σ’  αυτή την πόλη.

  Ο καιρός ήταν καλοκαιρινός , αν δεν κάνω λάθος πρέπει να βρισκόμαστε τώρα στις  75 Αυγούστου. Έβγαλα το μπλοκάκι μου κι άρχισα να σχεδιάζω αυτό που βλέπετε.

  Με πιάνει ένα περίεργο πείσμα , με αυτό το ημερολόγιο  σκίτσων που ξεκίνησα φέτος τον Αύγουστο , ένα αστείο πείσμα που πάει κόντρα στην αισθητική των instantgram φωτογραφιών που είναι όλες ίδιες , βαρετές και ισοπεδωτικές. Νιώθω συχνά σαν περιηγητής περασμένων αιώνων που προσπαθεί να σχεδιάσει βομβαρδισμένες πόλεις. Μην παρεξηγήσετε αυτό που θα πω, αλλά έχω την αίσθηση ότι , ναι, τώρα είναι ο καιρός για να ξαναζωγραφιστουν  οι πόλεις μας. Αν το καλοσκεφτούμε η Αθήνα και γενικά οι ελληνικές πόλεις έχουν να αποτυπωθούν σε καμβά ή σε μπλοκ, με συνέπεια και πρωτοτυπία, απ την εποχή του Τσαρούχη…

 

 Ενώ ζωγράφιζα το καμπαναριό, πέρασε από μπροστά μου ένα τσούρμο παιδιών  απ το κοντινό κατηχητικό,  που επισκέπτονταν την εκκλησία. Παιδιά ζωηρά , με  χρωματιστές  βερμούδες , που δεν έδειχναν καθόλου να τα έχει βλάψει , έστω και λίγο, η «κατήχηση» , πέρασαν από μπροστά μου, για να με συνεφέρουν , ίσως,  από το  δακρύβρεχτο «αισθητικής»  φύσεως, μονόλογο μου .

 Τελειώνοντας το σχέδιο σηκώθηκα να πάω να πιώ έναν καφέ στο κέντρο της πόλης. Και τότε προσγειώθηκα για τα καλά στη θλιβερή πραγματικότητα.  Άλλο τσούρμο , μαυροντυμένο αυτή τη φορά , με χοντρά σβέρκα και συντεταγμένο σχηματισμό , διέσχιζε την πλατεία Αγίου Νικολάου.  Χρυσαυγίτες…

__________________________________________________________________________________

 I went out yesterday morning for a bike ride in Chalkida. I went and stood in my favorite place in the churchyard of Agia Paraskevi, a quiet place where you can concentrate and think nice and fruitful things.

  The weather was hot .  I took out my notepad and began to draw what you see.

  I get a strange stubbornness, this calendar cartoons started in August this year, a funny stubbornness that goes against the aesthetics of instantgram photos that are all the same, boring and leveling. I often feel like a sightseer of the nineteenth century trying to sketch bombed cities.